Deze week gaat er een nieuwe horror/thriller de bioscoop in: The Prodigy. Slant Magazine schrijft dat de film ‘spooky’ is, maar dat het script beter kan. Deze woorden klinken bekend; ook over andere films zegt men dit. De horror van weleer is er niet meer.

Toegegeven: er waren tijden dat de films die dit genre vulden, zorgden voor de grootste rillingen. Neem nou Nosferatu – de originele uit de jaren ‘40. De film over de beroemde Graaf Dracula ontbreekt het aan effecten zoals tegenwoordig gebruikt wordt, maar de film is zonder tekst en zorgt ervoor dat je fantasie meer geprikkeld wordt. Bij mij althans wel.

Om maar niet te zwijgen over ‘The Excorcist’. Een goed script, de juiste poppetjes én de juiste setting hebben miljarden mensen laten griezelen tot en met.

Maar de tijden van weleer lijken vervlogen. Commerciële kaskrakers vol met effecten en nog beter gemaakte monsters nemen langzaam de plek in van de films waar je je écht bij afvroeg ‘of het niet echt was’. De effecten volgen achter elkaar op, titels komen nog vaker terug en inmiddels zijn we op een punt, dat je – als er een opvolgend deel uitkomt – de opbouw en inhoud bijna kunt dromen.

Neem nou Insidious. De eerste film was de griezeligste van allemaal. Het script zat redelijk in elkaar; we dachten eerst dat Dalton – de hoofdrolspeler – inderdaad in coma lag en schrokken ons dood toen we oog in oog stonden met ‘The Red Fire Faced’ demon. Zo komen we erachter dat Dalton is ‘uitgetreden’ – oftewel je lichaam verlaten terwijl je ligt te slapen. Vader Josh moet onder hypnose zijn zoon zien terug te vinden, die door de betreffende demoon wordt vastgehouden. Zoonlief keert terug in zijn lichaam, pa niet.

De jaren gaan voorbij, en Dalton keert meermaals terug op het scherm. Natuurlijk vergezeld door Elise, een medium die contact kan maken met overledenen. De films lijken voor de leken enger en enger te worden, maar als fervent horrorliefhebber zit je eerder tenenkrommend te wachten tot je een peuk mag opsteken: het script is voorspelbaar. Het draait weer om astrale projectie en er is telkens weer een demoon die op dezelfde manier bezit neemt van zijn slachtoffer. Die demoon uit de vierde film was wat dat betreft weinig eng; het had net zo goed een carnavalszot kunnen zijn. We schrikken slechts door de effecten.

Eenzelfde lot lijkt The Conjuring bekoren. De films draaien beiden om de uitdrijving van een demoon. In beide delen worden personen bezeten maar lijkt de demoon in kwestie wel enger te worden, frappant. Demoon Valek weet het zelfs zo goed te doen, dat ze in 2018 een eigen film – The Nun – krijgt. En ze doet het goed als parodie, in The Conjurkir die op de Filipijnen gemaakt is. Het zegt iets over het niveau dat de horror nu heeft.

Dat neemt natuurlijk niet weg dat The Prodigy een goede film kan zijn. Ondanks dat de titel al eerder voor een film gebruikt is én een bekende band er ook mee rondrent, is het een nieuw verhaal in een andere tijd. Dat een onschuldig kind uiteindelijk ‘het kwaad’ blijkt te zijn, maakt het verhaal extra interessant. Overigens laten bovennatuurlijke titels een betere indruk achter dan het alom bekende hak en zaagwerk. Maar dat is een zeldzaamheid tegenwoordig.